Ελίνα Ταμπάση

main-tampasi

-Πόσων ετών ήσουν όταν ξεκίνησες να ασχολείσαι με το judo;

Ξεκίνησα το judo σε ηλικία 8 ετών στην Τρίπολη. Η αρχή έγινε από επιλογή της μητέρας μου και η συνέχεια από πείσμα δικό μου.-Το Judo δεν ήταν ωστόσο τόσο γνωστό στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο, πως έμαθες γι αυτό και πως στέριωσες μαζί του;Το άθλημα του judo μπορεί να μην ήταν τόσο γνωστό τότε , όμως πολλά παιδιά από την πόλη μου το ασκούσαν ήδη και μάλιστα ήταν αθλητές υψηλού επιπέδου. Ξεκινήσαμε λοιπόν όλη τάξη παρέα προπόνηση. Στην αρχή ήταν για μένα ένας τρόπος να βρίσκομαι με τους φίλους μου και εκτός σχολείου. Όμως η επιβράβευση του προπονητή μου , Κος Αντίπας Τάσος , ο θαυμασμός , η αποδοχή των φίλων μου καθώς και τα μετάλλια και οι ζώνες που άρχισα να παίρνω με έκαναν να ριζώσω για τα καλά σε αυτόν τον χώρο. 

-Πόσο επηρέασε τη ζωή σου το άθλημα αλλά και η αύρα που το περιβάλει κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής σου; Ήταν δύσκολο να εξηγείς σε γνωστούς και φίλους πως δεν μπορείς σε κάθε έξοδο να είσαι μαζί τους γιατί είχες προπόνηση ή αγώνες;

Τα σχολικά και φοιτητικά μου χρόνια ήταν γεμάτα από judo. Οι συμμαθητές μου με δεχόντουσαν, με αγαπούσαν και με στήριζαν σε αυτό που έκανα. Συχνά με ακολουθούσαν στους αγώνες μου και ήξεραν ότι η προπόνηση ήταν κάτι σημαντικό. Αυτοί που δυσανασχετούσαν όμως ήταν οι γονείς μου. Πρέπει να είμαι από τα λίγα παιδιά που οι γονείς τους τα πίεζαν να πάνε 5ήμερη εκδρομή με το σχολείο. Εγώ δεν ήθελα να χάσω 5 μέρες προπόνησης. Ακόμα κι εκεί όμως έκανα προπόνηση μέσα στο δωμάτιό μου πριν βγω βόλτα. Δευτέρα και Τρίτη λυκείου, όντας ακόμα στην Τρίπολη, αφού σχόλαγα από το σχολείο έπαιρνα το λεωφορείο και ανέβαινα Αθήνα για προπόνηση (είχα πάρει την πρώτη και μοναδική μου μεταγραφή στον καλύτερο σύλλογο judo που υπήρχε τότε στην Ελλάδα, τον Εθνικό Γ.Σ. ). Αφού τελείωνε η προπόνηση γύριζα πίσω στην Τρίπολη αργά το βράδυ. Ακούγεται κουραστικό αλλά όχι για ένα νέο αθλητή με όνειρα. Ήθελα να είμαι η καλύτερη, να κερδίσω τον σεβασμό και την αποδοχή όλων μέσα σε ένα σκληρό και ανδροκρατούμενο άθλημα. Και τα κατάφερα.

-Σε τι ηλικία άρχισες να κατεβαίνεις επίσημα σε αγώνες;

13

Το 1988 , σε ηλικία 12 ετών είχα την πρώτη μου επίσημη εμπειρία σε αγώνες(1η θέση Κορασίδες). Από τότε δεν σταμάτησα να προπονούμαι και να κυνηγάω την μεγάλη διάκριση. Σχεδόν αμέσως έγινα μέλος της Εθνικής Ομάδας και μέχρι το 2004 η ζωή μου ήταν γεμάτη από ταξίδια , αγώνες , νίκες , χαρές αλλά και σκληρή δουλειά, δίαιτες , τραυματισμούς, άγχος και πολλές απογοητεύσεις. Όλα αυτά ήταν μία φυσιολογική κατάσταση για εμένα. Όχι όμως για την οικογένεια μου που ζούσε από μακριά, πιο έντονα και πιο δραματικά από μένα όλη αυτή τη διαδρομή χωρίς να ξέρει το αποτέλεσμα. Έτσι επέμεναν σθεναρά να μην παραμελώ τις σπουδές μου και να πάρω το πτυχίο μου στα Τ.Ε.Φ.Α.Α. . Ευτυχώς τους άκουσα γιατί τώρα εκ των υστέρων βλέπω πόσο δίκιο είχαν. Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που στο άθλημα του judo είμαστε ερασιτέχνες δεν έχεις και πολλά περιθώρια να προκόψεις. Να μην αναφέρω τους τραυματισμούς που ήταν συχνοί και σοβαροί και έτρεμαν οι δικοί μου άνθρωποι κάθε φορά που τους έπαιρνα τηλέφωνο για το τι θα ακούσουν. Πήρα λοιπόν το πτυχίο μου στα Τ.Ε.Φ.Α.Α. που με εξασφάλισε στην πορεία επαγγελματικά. 

-Και από τότε οι αγώνες έγιναν στάση ζωής. Χρόνια μετά από εκείνη τη στιγμή είσαι ανάμεσα στις 10 κορυφαίες ελληνίδες του αθλήματος με 15 μετάλλια (10 χρυσά, 4ασημένια, 1 χάλκινο). Υπήρξε κάποιο από αυτά τα μετάλλια που σε σημάδεψε;

Τα μετάλλια που με σημάδεψαν είναι αυτά που δεν μπόρεσα να έχω. Για παράδειγμα το χάλκινο που έχασα στους Μεσογειακούς αγώνες στην Τυνησία το 2001 καθώς και τα μετάλλια που κυνηγούσα σε πανευρωπαϊκούς, Παγκόσμιους αλλά και στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν είμαι αχάριστη, έχω χορτάσει από νίκες και μεττάλια εντός και εκτός Ελλάδος, που με κάνουν υπερήφανη και είμαι ικανοποιημένη από την πορεία μου. 

-Σκέφτηκες ποτέ να ακολουθήσεις κάποια άλλη πολεμική τέχνη;

Έχω παρακολουθήσει, έχω θαυμάσει και έχω δοκιμάσει διάφορες πολεμικές τέχνες. Όμως δεν βρήκα καμιά να είναι τόσο ολοκληρωμένη και γοητευτική όσο το Judo. Επίσης προτιμώ να ξέρω ένα αντικείμενο άψογα και να αφοσιώνομαι σε αυτό. Μόλις πήρα το 4ο dan και έχω πολλά ακόμα να μάθω για το Judo. 

12

-‘Αγγιξες τα πλέον υψηλά επίπεδα συναγωνισμού και έφτασες στην κορυφή. Αλλά όλο αυτό απαιτούσε παράλληλα και τεράστιες προσωπικές θυσίες. Μπορείς με λίγες λέξεις να μας περιγράψεις το πρόγραμμα που καλείται να ακολουθήσει μια γυναίκα που φιλοδοξεί να γίνει πανελλήνια πρωταθλήτρια; 

Σαν θυσία θα δεχτώ μόνο το χρόνο που περνούσα μακριά από την οικογένειά μου. Όσο για τις βόλτες και τα ξενύχτια πότε δεν ήταν του γούστου μου. Οποιοσδήποτε άντρας ή γυναίκα θέλει να ακολουθήσει τον δρομο του πρωταθλητισμού πρέπει να δουλέψει σκληρά. Οι προπονήσεις είναι καθημερινές, διπλές αλλά και τριπλές πολλές φορές. Κάνεις προπόνηση, τρως και κοιμάσαι. Αυτή είναι η καθημερινότητα. Επίσης η διατροφή παίζει σημαντικό ρόλο για την απόδοση του αθλητή. Όπως καταλαβαίνουμε ένας αθλητής θα πρέπει να έχει εξασφαλισμένα τα προς το ζειν. Δεν μπορεί κάποιος να δουλεύει και να κάνει τρεις φόρες την ημέρα προπόνηση. Συνήθως αυτοί που βοηθούν είναι οι γονείς. Για να γίνεις πρωταθλητής εκτός από τα παραπάνω θα πρέπει να το θέλεις πολύ, να το κυνηγάς και να το πιστέψεις.

-Σε αυτή σου την πορεία, όσο μοναχικός και αν είναι ο δρόμος ενός πρωταθλητή, σίγουρα υπήρξαν άνθρωποι που στάθηκαν αρωγοί σε αυτή σου την προσπάθεια;

Οι άνθρωποι που με στήριξαν οικονομικά και συναισθηματικά σε όλη μου την προσπάθεια, ήταν η οικογένειά μου. Είναι γνωστό ότι σε αυτά τα αθλήματα πρώτα κάνεις την διάκριση και μετά ίσως πάρεις κάποια λεφτά. Το judo δεν είναι σαν το ποδόσφαιρο.

Επίσης ο προπονητής του συλλόγου μου, Σπύρος Ρήγος, ήταν δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια που πάλευα. Δουλέψαμε σκληρά μαζί και φτάσαμε στο υψηλότερο επίπεδο. Δεν μπορώ να μην αναφέρω τον τότε προπονητή την Εθνικής ομάδας, τον Ρουμάνο Ιοαν Πετροφ, ο οποίος είναι ένας άριστος προπονητής, σοβαρός και με ήθος που σε κάνει να θες να γίνεις ολυμπιονίκης. Αν αποφάσιζε να γυρίσει σαν προπονητής Εθνικής ομάδας, ακόμα και τώρα στα 36 μου χρόνια θα γύριζα πίσω στα αγωνιστικά τατάμι.

407561 3091861307389 241665316 main-Και από τα πανελλήνια ας πάμε στο επόμενο επίπεδο. Ολυμπιακοί αγώνες. Το συναίσθημα, η ατμόσφαιρα όλα αυτά χωρούν να περιγραφούν σε μια απάντηση;

Χωρίς μεσάζοντες, χωρίς μανατζερ, χωρίς δολοπλοκίες, χωρίς μεταγραφές, μπορώ να πω με υπερηφάνεια ότι κατάφερα να κερδίσω με την αξία μου μια θέση στην ολυμπιακή ομάδα του 2004. Την πιο σημαντική περίοδο της ζωής μου σαν αθλήτρια, η ομοσπονδία μας αποφάσισε ότι δεν είχε χρήματα για να με συμπεριλάβει στην ομάδα που στάλθηκε για προολυμπιακή προετοιμασία. Τελικά η προετοιμασία μου έγινε με την βοήθεια του προπονητή μου, Σπύρου Ρήγου, και με την βοήθεια μιας συναθλήτριάς μου. Να μην ξεχάσω να αναφέρω ότι πριν μπω να παλέψω στην ολυμπιάδα, μπήκε στο μάτι μου (από λάθος τρίτου) αμμώνια, έπαθα έγκαυμα αμφιβληστροειδούς και πάλεψα χωρίς να βλέπω και με έντονους πόνους. Παρ’ όλα αυτά επειδή είχα στην πλάτη μου το βάρος της εκπροσώπησης μιας χώρας και την αγωνία των δικών μου, που είχαν έρθει για να με καμαρώσουν, πάλεψα δίνοντας τον καλύτερο μου εαυτό.

-Και τώρα, σήμερα, προπονήτρια. Ερώτηση τετριμμένη αλλά με μεγάλη αξία καθώς οι γνώση και οι εμπειρίες πρέπει να μοιράζονται. Ποια η καλύτερη συμβουλή που δίνεις στους μαθητές σου; Έχεις κάποιο μότο, κάποια λόγια που τα κρατούσες και εσύ όταν ήσουν εν ενεργεία πρωταθλήτρια; 

Η πραγματική ζωή ξεκινάει όταν σταματάει ο πρωταθλητισμός. Από την απέναντι πλευρά πια, από την πλευρά του προπονητή, προσπαθώ να αποφύγω λάθη και συμπεριφορές που δεν μου άρεσαν ως αθλήτρια. Σέβομαι τους μαθητές μου και θέλω να φεύγουν από το μάθημα με χαμόγελο. Προσπαθώ να τους μάθω να σέβονται, να μοιράζονται, να μην τα παρατάνε, να πειθαρχούν. Αυτοί είναι οι στόχοι μου. Δεν με νοιάζει να βγάλω ολυμπιονίκες, με νοιάζει να βλέπω καλούς ανθρώπους. Αν κάποιο παιδί έχει τα προσόντα και θέλει να ακολουθήσει τον δρόμο του πρωταθλητισμού τότε θα είμαι δίπλα του και θα το στηρίξω όσο μπορώ. Αυτό που έχω σαν φιλοσοφία στην ζωή μου και προσπαθώ να το μεταδώσω στα παιδιά είναι το εξής: Όταν κάνουν προπόνηση, όταν παίζουν ένα παιχνίδι, όταν διαβάζουν, όταν παλεύουν σε αγώνες θέλω να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν. Δεν θα με πειράξει αν θα χάσουν αρκεί να έχουν προσπαθήσει με όλο τους το είναι. Και συνήθως όταν τα δίνεις όλα τις πιο πολλές φορές κερδίζεις. Μα και να χάσεις ξέρεις ότι προσπάθησες σκληρά και είσαι εντάξει με τον εαυτό σου. Προσπαθώ τα παιδιά να έχουν θετικές εμπειρίες με την ενασχόλησή τους με το judo.

-Τελικά το Judo είναι για όλους;

Το judo είναι ένα άθλημα τόσο μελετημένο και τόσο ολοκληρωμένο που μπορεί να το ασκήσει ένα παιδί 6 ετών έως και ένας ενήλικας 80 ετών. Σκεφτείτε ότι στην Ιαπωνία διδάσκεται στα σχολεία σαν μέσο διαπαιδαγώγησης. Η προπόνηση προσαρμόζεται ανάλογα με την ηλικία και την σωματική κατάσταση των ασκουμένων. Αν θέλετε όμως την προσωπική μου άποψη το judo δεν είναι για όλους. Δεν θα δεχόμουν στο μάθημά μου μαθητή που επιμένει να είναι θρασύς, αγενής, κακόβουλος και απείθαρχος. Τέλος, θα ήθελα να συμβουλέψω τους γονείς να ψάχνουν καλά το σύλλογο και τον δάσκαλο στον οποίο θα εμπιστευθούν το παιδί τους.

Από τον Δημοσιογράφο Σπυρόπουλο Φώτη.

Περισσότερα Στοιχεία