Ψυχολογία και Πολεμικές Τέχνες

Συχνά υπάρχει διαμάχη για το αν ή όχι η πρακτική των πολεμικών τεχνών οδηγεί σε θετικές ή αρνητικές ψυχολογικές αλλαγές στoυς συμμετέχοντες. Υπάρχουν πολλοί που ισχυρίζονται ότι η εξάσκηση των πολεμικών τεχνών αναπτύσσει ευεργετικές ψυχολογικές αλλαγές και ενθαρρύνει την καλή ηθική και την ηθική ανάπτυξη.

Μερικές πολεμικές τέχνες, όπως το τζούντο, αναπτύχθηκαν με αυτόν τον στόχο κατά νου. Αντίθετα, ορισμένοι ισχυρίζονται ότι η συμμετοχή σε κλειστούς κοινωνικούς  κύκλους με αγωνιστική δραστηριότητα ενθαρρύνουν  τη βία και την επιθετικότητα.

Οι περισσότερες εικόνες των πολεμικών τεχνών σε δημοφιλείς ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές ίσως ενθαρρύνουν  την εξάπλωση  του δεύτερου ισχυρισμού. Σίγουρα η δημοτικότητα των επαγγελματικών αγώνων,  «χωρίς κανόνες» , πολεμικών τεχνών δίνουν στο κοινό μια μονόπλευρη άποψη των πολεμικών τεχνών και μια αφορμή για να συσπειρώσουν γύρω τους μια νομοθετική ρύθμιση που σχετίζονται με αυτές τις τέχνες.

Οι αλλαγές στις ασιατικές πολεμικές τέχνες μέσα από την ιστορία θα μπορούσαν να υποστηρίξουν και τις δύο απόψεις. Όσο  οι ασιατικές πολεμικές τέχνες αναπτύχτηκαν σε ένα περιβάλλον «ζωής και θανάτου» , σε πιο πρόσφατες ειρηνικές περιόδους οι πολεμικές τέχνες έχουν αλλάξει και οδηγούν σε πιο ποικίλους στόχους όπως η εσωτερική ανάπτυξη και η αυτοπειθαρχία . 

Εάν τα άτομα που εξασκούν τις πολεμικές τέχνες ενδιαφέρονται να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι και να μειώσουν την βία σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο είναι σημαντικό να γνωρίζουν ποιοι από αυτούς τους ισχυρισμούς είναι αληθείς. Θα πρέπει να είναι επίσης προετοιμασμένοι να υπερασπιστούν την ικανότητα τους να εξασκούν τις πολεμικές τέχνες ενάντια σε κοινωνικές πιέσεις και νομοθετικές απαγορεύσεις ή περιορισμούς. Ενώ υπάρχει σημαντικές ανέκδοτες ενδείξεις προστήριξη των θετικών και αρνητικών πλευρών της εξάσκησης των πολεμικών τεχνών, είναι σημαντικό να αξιολογήσουμε εάν η επιστημονική έρευνα τεκμηριώνει τον έναν ισχυρισμό ή τον άλλον.

Ένας πρωταρχικός στόχος αυτού του άρθρου είναι να συνοψίσει τα εμπειρικά στοιχεία σε αυτόν τον τομέα της έρευνας. Διάφορες άλλες σημαντικές ερωτήσεις που θα τεθούν συμπεριλαμβάνουν:

  1. Είναι οι ψυχοκοινωνικές αλλαγές που απορρέουν από την συμμετοχή στις πολεμικές τέχνες διαφορετικές από αυτές που απορρέουν από άλλες δραστηριότητες;
  2. Ποιες συγκεκριμένες πτυχές της προπόνησης των  πολεμικών τεχνών επηρεάζουν τις ψυχοκοινωνικές αλλαγές;
  3. Εάν η εξάσκηση των πολεμικών τεχνών είναι ψυχολογικά ευεργετική , είναι ένα αποτελεσματικό μέσο για ψυχολογική θεραπεία;

EINAI OI ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΕΜΑΣ;

Είναι πιθανό ότι υπάρχουν βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες ψυχολογικές αλλαγές από την εξάσκηση μιας πολεμικής τέχνης. Υπάρχουν μόνο λίγες μελέτες που καταπιάνονται με τις βραχυπρόθεσμες επιδράσεις της εξάσκησης των πολεμικών τεχνών . Σε μία έρευνα ένα και μόνο μάθημα joggingή άρσης βαρών οδήγησε σε μειωμένη ένταση , άγχος , κατάθλιψη και θυμό – επιθετικότητα αμέσως μετά την εξάσκηση. Παρ’όλα αυτά ένα και μόνο μάθημα καράτε δεν οδήγησε σε αλλαγές σε αυτές τις μετρήσεις. Σημειώθηκε ότι το επίπεδο της δραστηριότητας των μαθητών καράτε στην έρευνα ήταν λιγότερο από αυτό σε άλλες ομάδες( McGowanetal.,1991) . Αυτό φανερώνει ότι ένα ελάχιστο επίπεδο δραστηριότητας είναι απαραίτητο για να συντελεστούν αυτές οι αλλαγές. Αντίθετα ένα και μόνο μάθημα Taijiquan συνέβαλε στο να μειωθούν τα επίπεδα έντασης αμέσως μετά από μία κοπιαστική εμπειρία ( Jin, 1989-1992) .Aπαιτείται πολύ περισσότερη έρευνα σε αυτό τον τομέα πριν μπορέσουν να βγουν συμπεράσματα για τις βραχυπρόσθεσμες επιδράσεις της εξάσκησης των πολεμικών τεχνών .
Σε αντίθεση με την έλλειψη έρευνας ως προς τις βραχυπρόθεσμες επιδράσεις της εξάσκησης των πολεμικών τεχνών , υπάρχει ολοένα και περισσότερο αναπτυσσόμενη βιβλιογραφία αναφορικά με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της εξάσκησης των πολεμικών τεχνών. Οι διαπιστώσεις των περισσότερων αυτών ερευνών φανερώνουν ότι η εξάσκηση των πολεμικών τεχνών οδηγεί σε θετικές ψυχοκοινωνικές αλλαγές στους συμμετέχοντες. Πολλές μελέτες του θέματος είναι πολυεπίπεδες σε δομή εξετάζοντας συμμετέχοντες με διαφορετικό επίπεδο ζώνης ή χρόνο συμμετοχής. Αυτές οι έρευνες χρησιμοποίησαν ποικίλες μεθοδολογίες για να εξετάσουν μαθητές jujitsu (NosanchukandMacNeil, 1989; DanielsandThornton, 1990; 1992), karate (KrollandCarlson, 1967; Reiter, 1975; Duthieetal., 1978; Nosanchuk, 1981; KonzakandBourdeau, 1984; RichmanandRehberg, 1986; Layton, 1988, 1990; NosanchukandMacNeil, 1989; DanielsandThornton, 1990; 1992; Foster, 1997; Guthrie, 1995; 1997) και taekwondo (Duthieetal., 1978; Rothpearl, 1980; Nosanchuk, 1981; NosanchukandMacNeil, 1989; Skeltonetal., 1991; Kurianetal., 1993; 1994). Γενικά υπάρχει μία αντιστρόφως ανάλογη σχέση μεταξύ επιπέδου ζώνης ή χρόνου εξάσκησης και άγχους (Reiter, 1975; Layton, 1990; Kurianetal., 1993), επιθετικότητας , βίας (Rothpearl, 1980; Nosanchuk, 1981; NosanchukandMacNeil, 1989; Skeltonetal., 1991; DanielsandThornton, 1990; 1992), και νεύρωσης (Layton, 1988). Υπάρχει η θετική συσχέτιση μεταξύ χρόνου εξάσκηση ή επιπέδου ζώνης και αυτοπεποίθησης (Duthieetal., 1978; KonzakandBourdeau, 1984), ανεξαρτησίας , αυτοδυναμίας (KonzakandBourdeau, 1984; Kurianetal., 1994), και αυτοεκτίμησης (RichmanandRehberg, 1986).
Παρ’ότι αυτά τα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά για όσους εξασκούν τις πολεμικές τέχνες , οι περισσότερες από αυτές τις πολυεπίπεδες μελέτες μελέτες δεν ελέγχουν την αυτοεπιλογή και την φθορά με τον χρόνο. Τα θετικά χαρακτηριστικά που παρατηρούνται σε υψηλότερου επιπέδου και μεγαλύτερης εμπειρίας ομάδες θα μπορούσαν να οφείλονται σε μαθητές που με αρνητικά χαρακτηριστικά που παραιτήθηκαν από την δραστηριότητα. Επίσης δεν υπήρχαν ομάδες ελέγχου σε αυτές τις μελέτες δυσχεραίνοντας  το συμπέρασμα αιτιότητας . Μία πολυεπίπεδη μελέτη από τους NosanchukκαιMacNeil (1989) έκανε έλεγχο της αυτοεπιλογής παρατηρώντας ενεργούς και πρώην μαθητές του karate , taekwondoή jujitsu . Βρήκαν μία αντιστρόφως ανάλογη σχέση μεταξύ επιπέδου και επιθετικότητας σε μαθητές που εκπαιδεύονταν σε «παραδοσιακά» συστήματα. Οι πρώην μαθητές επίσης είχαν αυτές τις μειωμένες ενδείξεις επιθετικότητας . Αυτό φανερώνει ότι η μείωση της επιθετικότητας μπορεί να αποδοθεί στην προπόνηση και όχι στην φθορά.
Ένας αριθμός μακροχρόνιων μελετών που εξέταζαν μαθητές του hapkido (Spear, 1989), judo (Pyecha, 970), jujitsu (Daniels and Thornton, 1992), karate (Daniels andThornton, 1992; Foster, 1997), taekwondo (Finkenberg, 1990), και taijiquan (Brownetal., 1995) υποστηρίζουν τις ενδείξεις των πολυεπίπεδων σπουδών που αναφέρθηκαν πιο πάνω.
Η εξάσκηση των πολεμικών τεχνών καλλιεργεί μειώσεις στην επιθετικότητα (DanielsandThornton, 1992), θυμό (Brownetal., 1995), και στην αίσθηση του να είσαι ευάλωτος σε τυχόν επίθεση  (Madden, 1990; 1995). Οδηγούν επίσης σε πιο άνετους και φιλικούς ανθρώπους (Pyecha, 1970) και σε αύξηση της αυτοπεποίθησης (Spear, 1989), αυτοεκτίμησης  (Finkenberg, 1990; Brownetal., 1995), και αυτοέλεγχου (Brownetal., 1995). Το είδος της πολεμικής τέχνης μπορεί να είναι σχετικό . Σε μία έρευνα του Foster ( 1997) , μαθητές karate , αλλά όχι μαθητές aikidoέδειξαν μείωση του χαρακτηριστικού – άγχους . Αυτή η μελέτη θα πρέπει να επαναληφθεί επειδή τα άτομα δεν ήταν τυχαία ελεγμένα. Παρ’όλα αυτά , ισχυρίζεται ότι οι συγκεκριμένες πολεμικές τέχνες  μπορούν να οδηγήσουν σε αλλαγές πιο γρήγορα από άλλες . Εάν αυτό ισχύει μια υπόθεση είναι ότι πιο πολύπλοκες κινήσεις και ξένα ιδεώδη που συμπεριλαμβάνονται σε κάποιες πολεμικές τέχνες παράγουν αλλαγές πιο αργά.
 
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι κάποιες μελέτες δείχνουν ότι δεν υπάρχουν επιδράσεις της εξάσκησης των πολεμικών τεχνών. Σε μία πολυεπίπεδη μελέτη οι KrollκαιCarlson (1967) δεν βρήκαν συσχέτιση μεταξύ του χρόνου εξάσκησης karate και των χαρακτηριστικών μια προσωπικότητας. Αυτό αντιτίθεται στον μεγάλο αριθμό πολυεπίπεδων μελετών που διεξήχθηκαν μετέπειτα . Σε μία μακροσκελή έρευνα παιδιά που προπονήθηκαν στο aikidoγια δυόμιση  εβδομάδες δεν έδειξαν αλλαγές στον αυτοέλεγχο σύμφωνα με τους δασκάλους τους (Delva-Tauilili, 1995). Θα είναι ενδιαφέρον να δούμε την επανάληψη αυτής της έρευνας σε ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και με καλύτερους ελέγχους ώστε να διαπιστώσουμε εάν η προπόνηση στο aikidoεπιφέρει μετρίσιμες αλλαγές.
 

ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΟΦΕΛΗ ΤΗΣ ΕΞΑΣΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΑΠΟ ΑΛΛΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ; 

Οι ασιατικές πολεμικές τέχνες έχουν πολλά κοινά με άλλες σωματικές δραστηριότητες ( όπως η γυμναστική και τα Δυτικά αθλήματα) που συμπεριλαμβάνουν : σωματική δραστηριότητα , σωματική ευεξία απόκτηση δεξιοτήτων και κοινωνική δραστηριότητα. Παρ’όλα αυτά υπάρχουν σημεία που διαφέρουν . Πολλά δυτικά αθλήματα τείνουν να δίνουν έμφαση στον ανταγωνισμό και στην νίκη ενώ οι ασιατικές πολεμικές τέχνες παραδοσιακά δίνουν έμφαση στην αυτογνωσία , στην αυτοβελτίωση και στον αυτοέλεγχο. Σε αντίθεση με τα δυτικά σπορ οι ασιατικές πολεμικές τέχνες συνήθως : διδάσκουν αυτοάμυνα , περιλαμβάνουν φιλοσοφικά και ηθικά διδάγματα , εφαρμόσιμα στην ζωή , έχουν έναν υψηλό βαθμό εθιμοτυπίας και τελετουργίας , δίνουν έμφαση στην ολοκλήρωση μυαλού και σώματος και έχουν ένα διαλογιστικό συστατικό. Ενώ η γυμναστική και η φυσική ευεξία παίζει ρόλο στην παραγωγή ψυχολογικών οφελών (Husman, 1955; NouriandBeer, 1989; LeithandTaylor, 1990; McGowanetal., 1991), είναι πιθανό ότι η μη σωματικές πτυχές των πολεμικών τεχνών έχουν μία μοναδική επιρροή στις μακροπρόθεσμες ψυχολογικές αλλαγές που παρατηρούνται στους συμμετέχοντες.
Ένας αριθμός μακροχρόνιων σπουδών υποστηρίζουν την υπόθεση ότι τα οφέλη των πολεμικών τεχνών είναι διαφορετικά από άλλες δραστηριότητες. Η προπόνηση judo οδήγησε σε περισσότερο άνετα, ένθερμα και δεκτικά στην συμμετοχή άτομα , σε σχέση με μία πληθώρα Δυτικών αθλημάτων (Pyecha, 1970). Η προπόνηση judo επίσης οδήγησε σε χαμηλότερα ποσοστά βίας σε ανήλικους σε σχέση με δύο αθλητικά προγράμματα(Paul, 1979).Η προπόνηση taijiquan, σε αντίθεση με ελεγχόμενες δραστηριότητες, οδήγησε σε θετικές αλλαγές στην γενικότερη ικανοποίηση που απορρέει από την ζωή των συμμετεχόντων, (Kutner et al., 1997), μείωσε τα περιστατικά εφιαλτικών ονείρων (Slater and Hunt, 1997), και οδήγησε σε μεγαλύτερες μειώσεις όσον αφορά τον θυμό και τις γενικότερες ενοχλήσεις διάθεσης (Brown et al., 1995).
 
Η προπόνηση hapkido σε στρατιωτικούς συμμετέχοντες ήταν πιο αποδοτική στο να βελτιώσει την ατομική αυτοπεποίθηση και το ομαδικό ηθικό από άλλα είδη εκπαίδευσης που συμπεριλαμβάνουν προπόνηση ευεξίας, προπόνηση αντοχής και προπόνηση μετ’εμποδίων(Spear, 1989). Όταν οι μαθητές πολεμικών τεχνών αξιολογήθηκαν ένα χρόνο αφότου τελείωσαν το μάθημα που διήρκεσε ένα εξάμηνο, παρουσίασαν αύξηση στις δείκτες που σχετίζονταν με αισθήσεις αυτοελέγχου και μείωση στους δείκτες που σχετίζονταν με αισθήσεις αδυναμίας και έκθεσης σε κίνδυνο. Οι μαθητές σωματικής ευεξίας δεν έδειξαν μεταβολές σε αυτές τις μετρήσεις(Madden, 1995). Ένα εξάμηνο tae kwon do αύξησε την αυτοεκτίμηση που δεν είχε παρατηρηθεί στα άτομα ελέγχου της έρευνας (Finkenberg, 1990). Ένας περιορισμός των δύο τελευταίων μελετών είναι ότι τα υποκείμενα της έρευνα δεν επιλέχθηκαν τυχαία. Σε μία πολυεπίπεδη έρευνα, οι Daniels and Thornton (1992)  βρήκαν ότι αυτοί που εξασκούν πολεμικές τέχνες είχαν μία μεγαλύτερη σταδιακή μείωση επιθετικότητας από συμμετέχοντες αθλημάτων badminton ή rugby.
Παρότι αυτές οι μελέτες δείχνουν διαφορές μεταξύ πολεμικών τεχνών και άλλων δραστηριοτήτων, δεν δείχνουν όλες οι ψυχοκοινωνικές αλλαγές να είναι μοναδικές όσον αφορά τις πολεμικές τέχνες. Η ενασχόληση με το taijiquan, όπως και ένας αριθμός άλλων σωματικών δραστηριοτήτων, οδήγησαν σε εκτεταμένες συναναστροφές ατόμων με σωματικές αναπηρίες (Blinde and McClung, 1997). Και το taijiquan και το μέτριας έντασης περπάτημα οδήγησαν σε αυξημένη αυτοεκτίμηση(Brown et al., 1995).Το taijiquan, όπως και άλλες δραστηριότητες, μείωσαν τα επίπεδα άγχους και έντασης έπειτα από μία εντατική και κοπιαστική εμπειρία(Jin,1992) και η προπόνηση πολεμικών τεχνών, καθώς και η προπόνηση με βάρη οδήγησαν σε βελτιώσεις αναφορικά με την γενική πνευματική υγεία(Egan, 1993).
Είναι πιθανό ότι κάποια ψυχοκοινωνικά οφέλη της εξάσκησης πολεμικών τεχνών πηγάζουν από την σωματική δραστηριότητα, καθώς η εκγύμναση σε πολλές εκφάνσεις της μπορεί να προωθεί  την ψυχολογική ευμάρεια ( Leith and Taylor, 1990; Simono, 1991; Weiser et al., 1995). Παραταύτα, έρευνα που ευθέως συγκρίνει την εξάσκηση των πολεμικών τεχνών με άλλες σωματικές δραστηριότητες δείχνει ότι η πρακτική των πολεμικών τεχνών παράγει θετικές ψυχοκοινωνικές αλλαγές, μεγαλύτερες σε ένταση και έκφανση από αυτές που παράγονται από πολλές άλλες σωματικές δραστηριότητες. Αυτές οι αλλαγές είναι πιθανό ότι έχουν διαφορετική αιτιολογία και ότι άλλες, μη συσχετιζόμενες με άσκηση, πτυχές της εξάσκησης των πολεμικών τεχνών είναι σημαντικές. 

ΠΩΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ;

Για να επιφέρει κάποιος αυτά τα αποτελέσματα στον εαυτό του μέσω της προπόνησης, είναι σημαντικό να κατανοήσει πώς η εξάσκηση των πολεμικών τεχνών μπορεί να οδηγήσει σε αυτές τις θετικές αλλαγές. Είναι επίσης σημαντικό να γνωρίσει εάν αυτές οι αλλαγές προκύπτουν με όλα τα είδη πολεμικών τεχνών και με όλα τα είδη προπόνησης. Μπορεί να γίνει κατανοητό ότι ό,τι κερδίζουμε από τις πολεμικές τέχνες είναι ό,τι  δίνουμε στην προπόνηση. Παραταύτα, είναι επίσης πιθανό ότι η εξάσκηση των πολεμικών τεχνών μας αναπτύσσει παραπάνω από την προσπάθειά μας.
Οι Nosanchuk and MacNeil (1989) εξέτασαν τις επιθετικές τάσεις των συμμετεχόντων σε 7 σχολεία όπου ασκούνταν το karate,το tae kwon do, ή το jujitsu. Σε κάθε σχολείο, εκτίμησαν τη σχετική σημασία του διαλογισμού στην τάξη, το μέγεθος του σεβασμού που οι μαθητές έδειχναν στο sensei, το dojo , και μεταξύ τους, το επίπεδο επαφής που επιτρεπόταν σε ζωτικά σημεία του σώματος και την σχετική σημασία του kata. Βασισμένοι σε αυτή την εκτίμηση, κατέταξαν 4 από τα σχολεία ως «παραδοσιακά» ( περισσότερος διαλογισμός, σεβασμός και kata, λιγότερη επαφή σε ζωτικές περιοχές) και 3 από τα σχολεία ως «σύγχρονα». Για να ελέγξουν αν η αυτοεπιλογή και η τριβή έχουν αρνητική επίπτωση στα αποτελέσματα, οι ερευνητές αξιολόγησαν επίσης μαθητές που είχαν εγκαταλήψει τις σπουδές σε αυτά τα σχολεία και μαθητές που είχαν μετακινηθεί από το ένα σχολείο στο άλλο. Οι αρχάριοι μαθητές και στα παραδοσιακά και στα σύγχρονα σχολεία είχαν ίδιες ενδείξεις. Οι πιο προχωρημένοι μαθητές στα παραδοσιακά σχολεία έδειξαν χαμηλότερες ενδείξεις επιθετικότητας από τους αρχάριους μαθητές. Δεν υπήρξε αλλαγή στις ενδείξεις των μαθητών σε σχολεία με πιο σύγχρονη προσέγγιση. Και ο Trulson (1986) καθώς και ο  Regets (1990) σημείωσαν τα ίδια αποτελέσματα. Αντίθετα, ο  , Egan (1993)  διαπίστωσε ότι και τα παραδοσιακά και τα μοντέρνα στυλ προπόνησης οδήγησαν σε βελτιώσεις της γενικότερης πνευματικής υγείας. Παραταύτα, οι μαθητές των παραδοσιακών πολεμικών τεχνών έδειξαν σημαντικές αυξήσεις στις επιδόσεις αυτό-αποδοχής, κάτι που δεν παρατηρήθηκε στους μαθητές με πιο μοντέρνα προσέγγιση στην προπόνηση. Η περισσότερη έρευνα υποστηρίζει την υπόθεση ότι το περιβάλλον της προπόνησης και το στυλ οδηγιών επηρεάζουν αυτές τις διαφορές. 
Μία μελέτη, παρόλαυτα, έδειξε ότι πυγμάχοι κολλεγίου, που δεν είχαν κανένα από αυτά τα γνωρίσματα στην προπόνηση τους, έγιναν λιγότερο επιθετικοί με την πάροδο του χρόνου(Husman, 1955). Αυτό υποθέτει ότι άλλοι παράγοντες ίσως επηρεάζουν μειώσεις στην επιθετικότητα. Μία πιθανότητα είναι ότι ο sensei ή προπονητής λειτουργεί σαν πρότυπο και παράδειγμα προς μίμηση. Ο  Regets (1990) κατέγραψε ένα θετικό συσχετισμό μεταξύ την επιθετικότητα ενός προπονητή και την επιθετικότητα των μαθητών/μαθητριών του. Αντίστροφα, παρατηρήθηκε αρνητικός συσχετισμός μεταξύ των παραδοσιακών χαρακτηριστικών  του προπονητή και της επιθετικότητας των μαθητών/μαθητριών του. Μία εξήγηση γι’αυτό είναι ότι ο προπονητής επηρεάζει την συμπεριφορά του μαθητή μέσω του ρόλου του, που λειτουργεί ως πρότυπο. Αυτό προσομοιάζει τα συναισθήματα που εξέφρασε ο  Musashi : «ο δάσκαλος είναι σαν μία βελόνα, ο μαθητής είναι σαν ένα νήμα».
Αυτή την στιγμή, θα ήταν πρόωρο να αποκλείσουμε άλλα συστατικά του περιβάλλοντος της παραδοσιακής προπόνησης, εφόσον έιναι πιθανό ότι περισσότεροι παραδοσιακοί δάσκαλοι θα αυτό-επιλεγόντουσαν σε παραδοσιακά περιβάλλοντα και λιγότερο παραδοσιακοί δάσκαλοι σε λιγότερο παραδοσιακά περιβάλλοντα. Αυτές οι ενδείξεις δείχνουν ότι οι πολεμικές τέχνες θα πρέπει να είναι πολλά περισσότερα από απλώς κλωτσιές, μπουνιές και ρίψεις. Τα περιβάλλον της προπόνησης ή ο δάσκαλος ή και τα δύο επηρεάζουν εάν θα συμβούν ψυχοκοινωνικές αλλαγές σε αυτούς που εξασκούν τις πολεμικές τέχνες. Επομένως, είναι αδύνατον να υποτεθεί ότι η προπόνηση των πολεμικών τεχνών θα επιφέρει ψυχοκοινωνικές αλλαγές επειδή υπάρχουν πολλές διαφορές ,μεταξύ τάξεων πολεμικών τεχνών και δασκάλων αναφορικά με την έμφασή τους στα σωματικά, πνευματικά και ψυχολογικά συστατικά που βρίσκονται στις Ασιατικές πολεμικές τέχνες.
 

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΕΣ ΩΣ ΜΕΣΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΩΝ ΘΕΡΑΠΕΙΩΝ;

Έχει δειχτεί ότι οι δραστηριότητες αναψυχής και ευεξίας βοηθούν διάφορους πληθυσμούς ατόμων με ειδικές ανάγκες (Van Andel and Austin, 1984; Maisto and Stephens, 1991). Εφόσον η εξάσκηση των πολεμικών τεχνών μπορεί και έχει ευεργετικά αποτελέσματα, πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις πολεμικές τέχνες ως μέσο για να γιατρέψουν ψυχολογικά προβλήματα. Για παράδειγμα, ο   Guthrie (1997) ανακάλυψε ότι γυναίκες που αναρρώνανε από ψυχο-σεξουαλικές καταχρήσεις, διατροφικές διαταραχές, κατάχρηση ουσιών και που μεγάλωναν σε δυσλειτουργικές οικογένειες ανέφεραν ότι η προπόνηση karate τις βοήθησε στην απεξάρτηση και ανάρρωσή τους. Στην περίπτωση μίας μελέτης, ο  Weiser et al. (1995) ισχυρίστηκε ότι το Shotokan Karate βοήθησε έναν άνθρωπο να επιτύχει γρηγορότερα αποτελέσματα σε λεκτική θεραπεία.
Μία από τις περισσότερο προβαλλόμενες μελέτες σε αυτό τον χώρο διεξήχθη από τον Trulson (1986). Έφηβοι που εξακριβώθηκαν ως νέοι παραβάτες ανατέθηκαν σε μία από τρεις ομάδες. Η πρώτη ομάδα έκανε παραδοσιακή προπόνηση tae kwon do (που συμπεριλάμβανε διαλογισμό, ασκήσεις προθέρμανσης, σύντομη διάλεξη για το tae kwon do και τις σωματικές τεχνικές του tae kwon do); Η δεύτερη ομάδα έκανε μοντέρνα προπόνηση tae kwon do ( μόνο οι σωματικές τεχνικές διδάσκονταν); και η Τρίτη ομάδα έλαβε πρόγραμμα αυξημένης σωματικής δραστηριότητας που δεν συμπεριλάμβανε πολεμικές τέχνες. Όλες οι ομάδες διδασκόντουσαν από τον ίδιο δάσκαλο για το ίδιο διάστημα και στον ίδιο χώρο. Στο τέλος των έξι μηνών, οι μαθητές της παραδοσιακής ομάδας tae kwon do έδειξαν μείωση επιθετικότητας και έντασης και αύξηση αυτό-εκτίμησης. Αντίθετα, η ομάδα μοντέρνου tae kwon do έδειξε μία αύξουσα τάση προς παραβατικότητα και αύξηση επιθετικότητας. Οι μαθητές στην  ομάδα σωματικής δραστηριότητας έδειξαν αύξηση στην αυτό-εκτίμηση, αλλά όχι άλλες σημαντικές αλλαγές.
Διάφορες ομάδες χρησιμοποίησαν άλλες πολεμικές τέχνες σαν μέσο ψυχολογικής θεραπείας. Η προπόνηση judo, αλλά όχι οι δραστηριότητες ελέγχου, οδήγησαν σε αύξηση στους δείκτες κοινωνικής προσαρμογής για ανάπηρα άτομα(Davis and Byrd, 1975) και τροποποιημένη προπόνηση judo αύξησε τις ψυχοκοινωνικές ικανότητες σε τυφλά, ανάπηρα παιδιά(Gleser et al., 1992). Η προπόνηση aikido για εφήβους με προβλήματα συμπεριφοράς οδήγησε σε μεγαλύτερες αυξήσεις σε αυτό-εκτίμηση από παραδοσιακές θεραπείες(Madenlian, 1979). Και το judo (Greene, 1987) και το karate (Gorbel, 1990) υπήρξαν χρήσιμα στην μείωση δυσλειτουργικών συμπεριφορών σε άρρενες εφήβους με προβλήματα συμπεριφοράς. Έχει επίσης δειχτεί ότι το judo είναι χρήσιμο συνακόλουθο κοινωνικών προγραμμάτων θεραπείας προ-παραβατικών νεαρών (Fleisher et al., 1995). Το aikido επίσης χρησιμοποιήθηκε επιτυχημένα σαν στρατηγική παρέμβασης  για μαθητές δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με έντονες συναισθηματικές ενοχλήσεις (Edelman, 1994) και άλλη έρευνα δείχνει ότι οι πολεμικές τέχνες μπορεί να βοηθήσουν να μειωθούν τα προβλήματα συμπεριφοράς σε παιδιά (Gonzalez, 1989).
Παρότι αυτές οι αναφορές φανερώνουν ένα μεγάλο εύρος θεραπευτικών εφαρμογών των πολεμικών τεχνών, δεν μπορούν όλα τα προβλήματα να αντιμετωπιστούν με τις πολεμικές τέχνες; η αερόβια άσκηση, σε αντίθεση με το aikido, απεδείχθη αποτελεσματική στην μείωση φαινομένων Τύπου Α που χαρακτηρίζονται από: υπερβολικά ανήσυχες, επιθετικές, εκρηκτικές ιδιομορφίες ομιλίας και επιθετικά συναισθήματα (Jasnoski et al., 1987).
Ίσως τα θετικά αποτελέσματα δεν πρέπει να ξαφνιάζουν. Φαίνεται πως υπάρχουν πολλές σχέσεις μεταξύ ψυχοθεραπείας και πολεμικών τεχνών (Suler, 1993) , συμπεριλαμβανομένου των εννοιών της ενέργειας(ki or chi), απόστασης, της χρονικής σημασίας , και της  τοποθέτησης (Seitz et al., 1990). Επιπρόσθετα, η ανάμειξη, το κεντράρισμα και η προεξόφληση(Saposnek, 1980) έχουν πρακτική χρησιμότητα στην θεραπεία ψυχικής υγείας. Η ιδέα του giving way (ju) ώστε να χρησιμοποιηθεί η δύναμη του αντιπάλου είναι παρόμοια με έννοιες που βρίσκονται σε γραπτά του Erikson και άλλων αναφορικά με μεθόδους θεραπείας (Gleser and Brown, 1988). Ένας από τους βασικούς στόχους της ψυχοθεραπείας και πολλών πολεμικών τεχνών είναι το να γνωρίζουμε τους εαυτούς μας και τον κόσμο γύρω μας. Όπως λέει ο Master Sun «γνώρισε τον εχθρό σου και γνώρισε τον εαυτό σου; σε εκατό μάχες δεν θα είσαι ποτέ σε κίνδυνο» . Αυτές οι μάχες μπορεί να διεξάγονται και εντός και εκτός μας.
 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Οι εμπειρικές ενδείξεις στηρίζουν ανέκδοτες αναφορές περί των πιθανών ψυχοκοινωνικών συνεπειών της εξάσκησης των πολεμικών τεχνών. Πολλές έρευνες σε αυτό το θέμα κατά την διάρκεια τριών δεκαετιών δείχνουν ότι η πρακτική των πολεμικών τεχνών προωθεί θετικές ψυχοκοινωνικές αλλαγές. Μόνο τρεις μελέτες δεν αναφέρουν αλλαγές που προωθούνται από την εξάσκηση πολεμικών τεχνών. Μία από αυτές τις μελέτες συνδέει αυτή την έλλειψη αλλαγής σε προπόνηση που εμβαθύνει στις σωματικές τεχνικές των τεχνών χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τα ηθικά, πνευματικά, ή διαλογιστικά συστατικά. Τρεις έρευνες κάνουν παρόμοια κατάληξη για τους μαθητές πολεμικών τεχνών που αναπτύσσουν αρνητικά χαρακτηριστικά. Δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο πώς οι πολιτικές τέχνες οδηγούν σε θετικές ψυχοκοινωνικές αλλαγές. Ο ρόλος της εξάσκησης και της σωματικής ευεξίας από τις πολεμικές τέχνες δεν έχει εξερευνηθεί ακόμα. Μόνο μία έρευνα αναφέρει τα πλεονεκτήματα της σωματικής ευεξίας από τις πολεμικές τέχνες σε αντιδιαστολή με άλλα προπονητικά συστήματα(Spear, 1989) και καμία από τις μελέτες δεν μετράει τα επίπεδα δραστηριότητας κατά την προπόνηση. 
Παραταύτα, είναι πιθανό ότι το να συμπεριληφθούν οι μη σωματικές πτυχές των πολεμικών τεχνών κατά την διάρκεια της προπόνησης ή ο ρόλος του δασκάλου ως θετικό πρότυπο ή και τα δύο παίζουν ρόλο στην προώθηση μακροπρόθεσμων αλλαγών .Ένας στόχος για μελλοντική έρευνα θα είναι να σχεδιαστούν πειράματα για να διαπιστωθεί ποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά των πολεμικών τεχνών επηρεάζουν αυτές τις θετικές αλλαγές. Παρά τις αναπάντητες ερωτήσεις για το πώς αυτές οι αλλαγές προκύπτουν, οι πολεμικές τέχνες βρίσκουν μία μικρή θέση στην θεραπεία των ψυχολογικών διαταραχών και πιθανώς να αποδειχτούν χρήσιμο συμπλήρωμα στην λεκτική θεραπεία. Είναι ευχάριστο να γνωρίζεις ότι η έρευνα αρχίζει να υποστηρίζει τους ισχυρισμούς των παλαιών δασκάλων: οι πολεμικές τέχνες μπορούν να βοηθήσουν να αναπτυχθούν καλύτερα σώματα αλλά και μυαλά και μπορούν να οδηγήσουν σε μία καλύτερη, πιο ειρηνική κοινωνία.
 

References

Blinde, E.M. and McClung, L.R. (1997) Enhancing the Physical and Social Self Through Recreational Activity: Accounts of Individuals with Physical Disabilities. Adapted Physical Activity Quarterly 14: 327-344. 
Brown, D.R., Wang, Y., Ward, A., Ebbeling, C.B., Fortlage, L., Puleo, E., Benson, H. and Rippe, J.M. (1995) Chronic Psychological Effects of Exercise and Exercise Plus Cognitive Strategies. Medicine and Science in Sports and Exercise 27: 765-775. 
Daniels, K. and Thornton, E.W. (1990) An Analysis of the Relationship Between Hostility and Training in the Martial Arts. Journal of Sports Sciences 8: 95-101. 
Daniels, K. and Thornton, E. (1992) Length of Training, Hostility and the Martial Arts: A Comparison with Other Sporting Groups. British Journal of Sports Medicine 26: 118-120. 
Davis, B. and Byrd, R.J. (1975) Effects of Judo on the Educable Mentally Retarded. Journal of Sports Medicine 15: 337-341. 
Delva-Tauilili, J. (1995) Does Brief Aikido Training Reduce Aggression of Youth? Perceptual and Motor Skills 80: 297-298. 
Duthie, R.B., Hope, L. and Barker, D.G. (1978) Selected Personality Traits of Martial Artists as Measured by the Adjective Checklist. Perceptual and Motor Skills 47: 71-76. 
Edelman, A.J. (1994) The Implementation of a Video-Enhanced Aikido-Based School Violence Prevention Training Program to Reduce Disruptive and Assaultive Behaviors Amoung Severely Emotionally Disturbed Adolescents. ERIC Document Reproduction Service No. ED384187. 
Egan, M.A. (1993) The Effects of Martial Arts Training on Self-Acceptance and Anger Reactivity with Young Adults. ProQuest Dissertation Abstracts No. AAC 9239036. 
Finkenberg, M.E. (1990) Effect of Participation in Tae kwon do on College Women's Self-Concept. Perceptual and Motor Skills 71: 891-894. 
Fleisher, S.J., Avelar, C., Latorre, S.E., Ramirez, J., Cubillos, S., Christiansen, H. and Blaufarb, H. (1995) Evaluation of a Judo/Community Organization Program to Treat Predelinquent Hispanic Immigrant Early Adolescents. Hispanic Journal of Behavioral Sciences 17: 237-248. 
Foster, Y.A. (1997) Brief Aikido Training Versus Karate and Golf Training and University Students' Scores on Self-Esteem, Anxiety, and Expression of Anger. Perceptual and Motor Skills 84: 609-610. 
Gleser, J. and Brown, P. (1988) Judo Principles and Practices: Applications to Conflict-Solving Strategies in Psychotherapy. American Journal of Psychotherapy 42: 437-447. 
Gleser, J.M., Margulies, J.Y., Nyska, M., Porat, S. and Mendelberg, H. (1992) Physical and Psychosocial Benefits of Modified Judo Practice for Blind, Mentally Retarded Children: A Pilot Study. Perceptual and Motor Skill 74: 915-925. 
Gonzalez, M.B. (1989) The Effects of Martial Arts Training on the Cognitive, Emotional, and Behavioral Functioning of Latency-Age Youth: Implications for the Prevention of Juvenile Delinquency. ProQuest Abstracts AAC 9008022. 
Gorbel, L.B. (1990) The Martial Arts and Mental Health: Psychotherapeutic Effects of Modified Karate Training Upon Behaviorally Disordered Adolescents. ProQuest Dissertation Abstracts. AAC 9105812. 
Green, J.R. (1987) A Comparison of the Effects of Two Recreational Interventions on Various Aspects of Adaptive Behavior and Self-Concept Among Male Adolescent Offenders with Mild Mental Retardation in Residential Treatment. ProQuest Dissertation Abstracts. AAC 8717644. 
Guthrie, S.R. (1995) Liberating the Amazon: Feminism and the Martial Arts. Women and Therapy 16: 107-119. 
Guthrie, S.R. (1997) Defending the Self- Martial Arts and Women's Self Esteem. Women in Sport and Physical Activity Journal 6: 1-28. 
Husman, B.F. (1955) Aggression in Boxers and Wrestlers As Measured by Projective Techniques. Research Quarterly 26: 421-425. 
Jasnoski, M.L., Corday, D.S., Houston, B.K., and Osness, W.H. (1987) Modification of Type A Behavior Through Aerobic Exercise. Motivation and Emotion 11: 1-17. 
Jin, P. (1989) Changes in Heart Rate, Noradrenaline, Cortisol and Mood During Tai Chi. Journal of Psychosomatic Research 33: 197-206. 
Jin, P. (1992) Efficacy of Tai Chi, Brisk Walking, Meditation, and Reading on Reducing Mental and Emotional Stress. Journal of Psychosomatic Research 36: 361-370. 
Konzak, B. and Bourdeau, F. (1984) Martial Arts Training and Mental Health: An Exercise in Self-Help. Canada's Mental Health 32: 2-8. 
Kroll, W. and Carlson, B.R. (1967) Discriminant Function and Hierarchial Grouping Analysis of Karate Participants' Personality Profiles. Research Quarterly 38: 405-411. 
Kurian, M., Caterino, L.C. and Kulhavy, R.W. (1993). Personality Characteristics and Duration of ATA Tae kwon do Training. Perceptual and Motor Skills 76: 363-366. 
Kurian, M., Verdi, M.P., Caterino, L.C. and Kulhavy , R.W. (1994) Relating Scales on the Children's Personality Questionnaire to Training Time and Belt Rank in ATA Tae kwon do. Perceptual and Motor Skills 79: 904-906. 
Kutner, N.G., Barnhart, H., Wolf, S.L., McNeely, E. and Xu, T. (1997) Self-Report Benefits of Tai Chi Practice by Older Adults. Journals of Gerontology Series B: Psychological Sciences and Social Sciences 52B: P242-P246. 
Layton, C. (1988) The Personality of Black-Belt and Nonblack-belt Traditional Karateka. Perceptual and Motor Skills 67: 218. 
Layton, C. (1990) Anxiety in Black-Belt and Nonblack-Belt Traditional Karateka. Perceptual and Motor Skills 71: 905-906. 
Leith, L.M. and Taylor, A.H. (1990) Psychological Aspects of Exercise: A Decade Literature Review. Journal of Sport Behavior. 13: 219-239. 
Madden, M.E. (1990) Attributions of Control and Vulnerability at the Beginning and End of a Karate Course. Perceptual and Motor Skills 70: 787-794. 
Madden, M.E. (1995) Perceived Vulnerability and Control of Martial Arts and Physical Fitness Students. Perceptual and Motor Skills 80: 899-910. 
Madenlian, R.B. (1979) An Experimental Study of the Effect of Aikido Training on the Self-Concept of Adolescents with Behavioral Problems. Dissertation Abstracts International 40A: 760-761. 
Maisto, A.A. and Stephens, J.R. (1991) Mental Retardation and Recreational Fitness Programs. IN: Psychology of Sports, Exercise, and Fitness: Social and Personal Issues. (L. Diamant, ed.) Hemisphere Publishing Corporation: New York. pp. 261-269. 
McGowan, R.W., Pierce, E.F. and Jordan, D. (1991) Mood Alterations with a Single Bout of Physical Activity. Perceptual and Motor Skills 72: 1203-1209. 
Nosanchuk, T.A. (1981) The Way of the Warrior: The Effects of Traditional Martial Arts Training on Aggressiveness. Human Relations 34: 435-444. 
Nosanchuk, T.A. and MacNeil, M.L. (1989) Examination of the Effects of Traditional and Modern Martial Arts Training on Aggressiveness. Aggressive Behavior 15: 153-159. 
Nouri, S. and Beer, J. (1989) Relations of Moderate Physical Exercise to Scores on Hostility, Aggression, and Trait-Anxiety. Perceptual and Motor Skills 68: 1191-1194. 
Paul, W.W. (1979) Aggression, Control, and Non-Verbal Communication: Aspects of Asian Martial Arts. Dissertation Abstracts International 40B: 5873. 
Pyecha, J. (1970) Comparative Effects of Judo and Selected Physical Education Activities on Male University Freshman Personality Traits. Research Quarterly 41: 425-431. 
Regets, C.M. (1990) The Relationship Between Self-Actualization and Levels of Involvement in Aikido. ProQuest Dissertation Abstracts. AAC 9027839. 
Reiter, H. (1975) A Note on the Relationship Between Anxiety and Karate Participation. Mankind Quarterly 16: 127-128. 
Richman, C.L. and Rehberg, H. (1986) The Development of Self-Esteem Through the Martial Arts. International Journal of Sport Psychology 17: 234-239. 
Rothpearl, A. (1980) Personality Traits in Martial Artists: A Descriptive Approach. Perceptual and Motor Skills 50: 395-401. 
Saposnek, D.T. (1980) Aikido: A Model for Brief Strategic Therapy. Family Process 19: 227-238. 
Seitz, F.C., Olson, G.D., Locke, B. and Quam, R. (1990) The Martial Arts and Mental Health: The Challenge of Managing Energy. Perceptual and Motor Skills 70: 459-464. 
Simono, R.B. (1991) Anxiety Reduction and Stress Management Through Physical Fitness. IN: Psychology of Sports, Exercise, and Fitness: Social and Personal Issues. (L. Diamant, ed.) Hemisphere Publishing Corporation: New York. pp. 51-61. 
Skelton, D.L., Glynn, M.A. and Berta, S.M. (1991) Aggressive Behavior as a Function of Tae kwon do Ranking. Perceptual and Motor Skills 72: 179-182. 
Slater, J. and Hunt, H.T. (1997) Postural-Vestibular Integration and Forms of Dreaming: A Preliminary Report of the Effects of Brief T'ai Chi Chuan Training. Perceptual and Motor Skills 85: 97-98. 
Spear, R.K. (1989) Military Physical and Psychological Conditioning: Comparisons of Four Physical Training Systems. Journal of the International Council for Health, Physical Education and Recreation. 25: 30-32. 
Suler, J.R. (1993) Contemporary Psychoanalysis and Eastern Thought. State University of New York Press: Albany. pp. 163-240. 
Trulson, M.E. (1986) Martial Arts Training: A Novel "Cure" for Juvenile Delinquency. Human Relations 39: 1131-1140. 
Van Andel, G.E. and Austin, D.R. (1984) Physical Fitness and Mental Health: A Review of the Literature. Adapted Physical Activity Quarterly 1: 207-220. 
Weiser, M., Kutz, I., Kutz, S.J. and Weiser, D. (1995) Psychotherapeutic Aspects of the Martial Arts. American Journal of Psychotherapy 49: 118-127. 
 

Περισσότερα Στοιχεία