Κωνσταντίνος Καρυπίδης

Untitled-622Μια ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα συνέντευξη παραχώρησε ο μάστερ των πολεμικών τεχνών, Κωνσταντίνος Καρυπίδης. Τι μας διδάσκουν πραγματικά οι πολεμικές τέχνες; Είναι μια μορφή άσκησης η οποία σου προσφέρει υγεία, εκτόνωση και σωματική διάπλαση ή μήπως κάτι παραπάνω; Ο άνθρωπος που “διένυσε” μια αξιοζήλευτη πορεία στο στρατό, ο στυλοβάτης του ασύλληπτου επιτεύγματος των τεσσάρων ρεκόρ Guinness και εκπρόσωπος της Ανώτατης Αρχής Πολεμικών Τεχνών Ιαπωνίας, προσεγγίζει τα μαχητικά αθλήματα από μια διαφορετική “οπτική γωνία”, την οποία ίσως να μη είχατε σκεφτεί…

Συνέντευξη του Κωνσταντίνου Καρυπίδη:

1. Ποια είναι η θέση που κατέχουν οι πολεμικές τέχνες στη ζωή σας;

Δεν είναι τόσο εύκολο να περιγράψεις σε μερικές γραμμές, σε μερικά λόγια κάτι το οποίο σε καθορίζει ως χαρακτήρα και ως άνθρωπο.

Για να απαντήσω στην ερώτηση θα προσπαθήσω να προσεγγίσω το BUDO η έννοια του οποίου θεωρώ ότι είναι κυρίαρχη στη ζωή του κάθε «ακόλουθου» των ΠΤ.

Κατά καιρούς έχουν γραφεί ατελείωτα κείμενα εξηγώντας την κεντρική ιδέα του BUDO.

Μεταξύ αυτών πιστεύω ότι η προσέγγιση που δίνει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Osaka Mr. Sugie Masatoshi («Budo the martial ways of Japan»/έκδοση Nippon Budokan Foundation/2009) είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Λέει λοιπόν ο κ. Καθηγητής μεταξύ άλλων:

«…η ουσιαστική ερμηνεία του BU–DO προκύπτει από την ερμηνεία του kanji BU το οποίο προκύπτει από την αναπαράσταση ενός πολεμιστή που βαδίζει θαρραλέα προς τη μάχη με το κοντάρι μάχης στα χέρια. Παρόλα αυτά η μετάφραση του ιδεογράμματος γνώρισε μία άλλη προσέγγιση μετά την περίοδο Sengoku σύμφωνα με την οποία ήταν να σταματήσει τη μάχη. Η αλλαγή αυτή στην ερμηνεία από μία βίαιη έννοια σε μία έννοια ειρήνης η οποία συντελέστηκε κατά τη διάρκεια μιας έντονα φιλοσοφικής περιόδου προωθήθηκε κυρίως στην περίοδο Tokugawa (1600-1868) η οποία χαρακτηρίστηκε ως μία εποχή σταθερότητας…

…Η σύγχρονη προσέγγιση του BU δείχνει μία ιστορική καλλιέργεια και ανάπτυξη των ιδεών μιας ιδιαίτερης και επαναστατικής διαδικασίας της αυτό-άμυνας και αυτό-ελέγχου προς αποφυγή της κάθε συμπλοκής. Ο ακόλουθος του BUDO εκπαιδεύεται στις βάσεις της πολεμικής τέχνης μέχρι στο σημείο να μπορεί να εκτελεί ένα σύνολο εξειδικευμένων κινήσεων κατά βούληση. Δια μέσω αυστηρής εκπαίδευσης (keiko) ο εκπαιδευόμενος καθίσταται τελικά ικανός να «νικήσει το εγώ» με τον πλήρη έλεγχο των συναισθημάτων και εντάσεων και επιτυγχάνει έτσι την ενσωμάτωση σε ένα σύνολο του σώματος-πνεύματος-τεχνικής…»

Μέσα από αυτό το μικρό απόσπασμα θα έλεγα συμπερασματικά ότι το BUDO σε καθορίζει και σε «μεταμορφώνει» σε έναν άνθρωπο με έντονη την αίσθηση της αέναης προσπάθειας για βελτίωση και βαθιά επίγνωση των αδυναμιών σου.

Ο εκπαιδευόμενος στις ΠΤ και ακόλουθος του BUDO έχει ενστερνιστεί το άγραφο καθήκον του να αποτελεί πάντα ένα «μοντέλο» ταπεινότητας και ηθικής μέσα στο κοινωνικό σύνολο δίχως όμως την ίδια στιγμή να προσδοκά σε οποιαδήποτε αναγνώριση και επιβράβευση της στάσης του.

Προσπαθεί αδιαλείπτως να πετύχει την εσωτερική υπέρβαση κατά την οποία οι ενέργειες του δεν θα έχουν την αίσθηση του «εγώ» και όταν το πετυχαίνει αυτό τότε διαπιστώνει τελικά ότι μόλις εισήλθε στο μονοπάτι του BUDO.

Αυτό είναι το BUDO για μένα και έτσι θα έλεγα ότι με επηρεάζει σε γενικές γραμμές.

2. Τι διαφορετικό παρουσιάζουν οι πολεμικές τέχνες, σε σχέση με άλλα αθλήματα;

Πρώτα από όλα θα ήθελα να σημειώσω ότι σέβομαι όλες τις αθλητικές δραστηριότητες και δεν θα επιχειρούσα να τις συγκρίνω με σκοπό να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ποια είναι η «καλύτερη ή όχι».

Μετά από αυτή την μικρή αλλά απαραίτητη για μένα παρατήρηση ας προχωρήσω στην απάντηση της ερώτησης.

Οι ΠΤ ως ατομικές δραστηριότητες δοκιμάζουν τον ασκούμενο και τον προκαλούν να οδηγηθεί στα όρια του και να τα υπερβεί. Βέβαια ίσως κάποιος πει ότι αυτό ακριβώς επιδιώκουν όλα τα ατομικά αθλήματα. Σωστά, στις ΠΤ όμως συμβαίνει και κάτι ακόμα το οποίο ξεπερνά τα χαρακτηριστικά μιας απλής ακόμα σωματικής πρόκλησης. Όταν ο ασκούμενος ανακαλύψει τα όρια του ανακαλύπτει παράλληλα την «κακή πλευρά» του εαυτού του την οποία καλείται πλέον να ελέγξει πλήρως. Η αποτυχία του σε αυτό θα απελευθερώσει άσχημες και αλαζονικές συμπεριφορές γεμάτες επιθετικότητα οι οποίες το μόνο σίγουρο είναι ότι θα πληγώσουν τους συνανθρώπους μας (και δεν εννοώ μόνο σωματικά αλλά και εσωτερικά/ψυχικά).

Σημαντικό ρόλο παίζει εδώ η παιδεία που έχει ο καθένας αλλά το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης έχει ο «δάσκαλος». Γι’ αυτό όμως θα αναφερθώ στη συνέχεια.

Αυτή λοιπόν η «κακή πλευρά» σε συνδυασμό με την παράξενη αίσθηση ισχύος και αυτοσυντήρησης/επιβίωσης μπορεί να αποτελέσουν το χειρότερο μείγμα με πολλαπλάσιες προεκτάσεις.

Εδώ όμως επίσης κάποιος θα σημειώσει ότι τέτοιου είδους συμπεριφορά βλέπουμε και από άλλους συνανθρώπους μας (οι οποίοι στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν έχουν ασχοληθεί με τις ΠΤ) εναντίον των πιο αδυνάμων.

Και εδώ θα συμφωνήσω με την εξής παρατήρηση. Μεταξύ των δύο αυτών ανθρώπων που συμπεριφέρονται επιθετικά και αλαζονικά προς τους άλλους αυτός που έχει τις πιθανότητες να βελτιωθεί και να μεταλλαχτεί σε ένα πραγματικά χρήσιμο κομμάτι του ευρύτερου συνόλου είναι ο ασκούμενος στις ΠΤ. Οι ΠΤ έχουν αφήσει μέσα στον καθένα που έχει αφιερώσει ατελείωτες ώρες στην άσκηση του «σπόρους» ταπεινότητας, ευγένειας, σεβασμού και κώδικα σωστής συμπεριφοράς. Ο ασκούμενος στις ΠΤ έχει ήδη «προετοιμαστεί» να είναι ένας διαφορετικός άνθρωπος και το μόνο που μένει είναι να το ανακαλύψει με τη βοήθεια του σωστού «δασκάλου» ο οποίος παίζει κομβικό ρόλο.

Ένας «δάσκαλος» ο οποίος στερείται αγωγής, ταπεινότητας, εμπειριών ζωής και με ρηχή σκέψη, ένας «δάσκαλος» με απύθμενη υπεροψία, ατελείωτο εγωισμό και ωραιοπάθεια, είναι βέβαιο ότι θα προετοιμάσει ανθρώπους/μαθητές με τα ίδια ίσως και πολλαπλάσια παρεμφερή χαρακτηριστικά προκαλώντας έτσι μεγαλύτερο κακό στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο καθότι από μία και μόνο ρίζα θα έχουν «ξεπηδήσει» πολλές περισσότερες.

Οι ΠΤ επεμβαίνουν στον ψυχισμό του μαθητή και εάν αυτό γίνει από έναν άπειρο, ρηχό, εγωπαθή και υπερφίαλο άνθρωπο/εκπαιδευτή τότε τα αποτελέσματα θα είναι ολέθρια με συνένοχο βέβαια τον ίδιο τον μαθητή (εφόσον είναι ενήλικος) ή τον γονέα (εάν πρόκειται για ανήλικο παιδί).

Αυτές οι παρατηρήσεις μου βέβαια ίσως προσφέρουν λαβή στους πολέμιους των ΠΤ να πουν ότι εφόσον είναι έτσι τότε το καλύτερο που πρέπει να γίνει είναι να σταματήσουν εντελώς αυτού του είδους οι δραστηριότητες.

Διαφωνώ κάθετα.

Πρώτα από όλα να σημειώσω ότι προσωπικά δεν θεωρώ ότι ασκούν ΠΤ «δάσκαλοι» και μαθητές με τα παραπάνω απαράδεκτα χαρακτηριστικά. Τέτοιου είδους άνθρωποι δεν έχουν διδαχθεί ΠΤ ποτέ στη ζωή τους (ανεξάρτητα με τους ισχυρισμούς τους). Κατ’ εμέ έχουν ασκηθεί σε μία σωματική δραστηριότητα με μαχητικά χαρακτηριστικά με ανύπαρκτη προσωπική και συλλογική καλλιέργεια. Άρα το καλύτερο είναι να μην τους συμπεριλαμβάνουμε στην κατηγορία των ανθρώπων των ΠΤ και εξαιτίας αυτών να αδικούμε τους ειλικρινείς ακόλουθους του BUDO.

Η ευθύνη εδώ μετατοπίζεται στους υποψήφιους μαθητές. Δεν είναι σχήμα λόγου να πούμε για άλλη μία φορά ότι «οι μαθητές επιλέγουν τους δασκάλους που τους αρέσουν όμως καταλήγουν σε αυτούς που τους αξίζουν …».

Είναι γεγονός ότι οι ΠΤ έχουν παρεξηγηθεί πολλές φορές στο παρελθόν από διάφορους κύκλους αλλά αν κοιτάξετε όλες τις περιπτώσεις θα δείτε ότι πίσω από την κάθε μία υπάρχουν άνθρωποι που θα έλεγε κανείς ότι αποτελούν «ντροπή» για τον χώρο του BUDO.

Παρά τις παραπάνω δυσκολίες όμως που παρουσιάζουν οι ΠΤ δεν παύουν να είναι μυστηριακά μαγευτικές και είναι γεγονός ότι όποιος τελικά μπορέσει να συνδεθεί με τον «κορμό» δεν θα αποκοπεί ποτέ.

Αυτές λοιπόν είναι οι βασικές διαφορές των ΠΤ από τα υπόλοιπα αθλήματα. Μία σκληρή δοκιμασία σώματος/ πνεύματος/ ψυχής η οποία πραγματοποιείται ούτε για μετάλλιο ούτε για βραβείο ούτε για άλλου είδους απολαβές παρά μόνο για την απροσδιόριστη και μη μετρίσιμη αίσθηση της εσωτερικής νίκης.

10356223 10205741683693223 2043819908402667338 n

3. “Διανύσατε” μια λαμπρή καριέρα στο στρατό, τι σας οδήγησε στο να αφιερωθείτε τελικά στις πολεμικές τέχνες;

Πρώτα από όλα δεν θα έλεγα ότι οι παραδοσιακές πολεμικές τέχνες και η στάση τους αποκλίνουν πολύ από την ζωή του «στρατιώτη». Το λιτό και αυστηρό της ζωής, η τήρηση κανόνων και κώδικα, ο σεβασμός, το προσωπικό παράδειγμα και η έμπνευση είναι στοιχεία που συναντάς τόσο στην στρατιωτική ζωή όσο και στις παραδοσιακές ΠΤ.

Άρα θα έλεγα ότι δεν απομακρύνθηκα από το γενικό πλαίσιο αυτής της ζωής.

Το μόνο που άλλαξε είναι οι άνθρωποι, οι συνθήκες και η αποστολή. Η «συνταγή» όμως έμεινε η ίδια.

Πρωτίστως να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου για να μπορείς να εμπνέεις τους άλλους, να μιλάς τη γλώσσα της αλήθειας (όσο και αν αυτή στοιχίζει στις περισσότερες φορές) και να δείχνεις σεβασμό προς όλους τηρώντας τους κανόνες.

Τόσο στις Ένοπλες Δυνάμεις όσο και στις παραδοσιακές ΠΤ ο «ανώτερος» δεν επιβάλλεται με την δύναμη του βαθμού του ή της ζώνης του αλλά με τις ουσιαστικές γνώσεις, με την βαθειά επίγνωση της θέσης του στο όλο «οικοδόμημα», με την αίσθηση της ευθύνης, και με την «σοφία» που κερδίζει με τα χρόνια ύστερα από τόσες θυσίες, προσπάθειες και λάθη που έχει κάνει για να φτάσει σε ένα αποτέλεσμα.

Τόσο στη μία όσο και στην άλλη περίπτωση κοινό χαρακτηριστικό είναι ο λιτός, σκληρός και αληθής λόγος απαλλαγμένος από κολακείες και υπονοούμενα ο οποίος πολλές φορές πρέπει να μένει ελλιπής για να ωθηθεί ο εκπαιδευόμενος στην υπέρβαση και στην βαθύτερη κατανόηση με σκοπό την δική του εξέλιξη.

Συχνά αναφέρομαι στους μαθητές μου λέγοντας ότι σε αρκετές περιπτώσεις όσο και να θέλω να μιλήσω για κάτι εντούτοις επιβάλλεται να σιωπώ για διάφορους λόγους μεταξύ των οποίων και η ώθηση του εκπαιδευόμενου προς την δική του αυτο-ανακάλυψη.

Αυτή η στάση ζωής κάποια στιγμή εισέρχεται και στην εκπαίδευση. Ο μαθητής δηλαδή θα πρέπει να λάβει μόνο τα βασικά στοιχεία της κάθε τεχνικής την οποία αφήνω ατελή προκαλώντας τον να την ολοκληρώσει ωθώντας τον έτσι να ανακαλύψει τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (κάτι τέτοιο όμως είναι λάθος να χρησιμοποιηθεί σε εκπαιδευόμενους με ελάχιστα χρόνια εξάσκησης- κατ’ εμέ απαιτούνται τουλάχιστον 10 χρόνια σκληρής εξάσκησης για να είναι βέβαιο ότι ο μαθητής θα αντιληφθεί την ορθή διάσταση της δοκιμασίας αυτής και θα ωφεληθεί ειλικρινά).

Ακολουθώντας βέβαια αυτόν τον «δρόμο» (με όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά) θα έλεγα ότι είχα και προσωπικό κόστος όμως ακόμα και τώρα εάν γύριζα τον χρόνο πίσω πάλι θα υιοθετούσα την ίδια στάση ζωής (ίσως και σκληρότερη σε μερικές περιπτώσεις) και ας έκανα τα ίδια λάθη τα οποία έχουν στις περισσότερες των περιπτώσεων τον δικό τους εκπαιδευτικό χαρακτήρα εξίσου χρήσιμο με τις «επιτυχίες».

4. Μια Ιαπωνική πολεμική τέχνη φαίνεται πως έχει “κερδίσει” και τα δύο παιδιά σας. Τι έχετε να μας πείτε γι’ αυτό;

Το γεγονός ότι και τα δύο παιδιά μου έχουν ακολουθήσει με τη σειρά τους τον «δρόμο» των ΠΤ ήταν νομίζω μία φυσική εξέλιξη.

Από την πλευρά μου εκείνο που προσπάθησα ήταν να μην επιβάλω σε κανέναν από τους δύο τη δική μου θέληση διότι έτσι ίσως να ακολουθούσαν τις ΠΤ για μερικά χρόνια (ευχαριστώντας τον πατέρα τους….) αλλά σίγουρα κάποια στιγμή θα επέλεγαν να σταματήσουν διότι απλούστατα όλο αυτό δεν θα ήταν δική τους επιλογή.

Σε κάθε περίπτωση εκείνο που επεδίωξα ήταν να αποκτήσουν αθλητική παιδεία και ας επέλεγαν οποιοδήποτε άθλημα (μάλιστα ο γιος μου για 2-3 χρόνια ασχολήθηκε τακτικά και με το μπάσκετ παράλληλα με τις ΠΤ σε μία αναζήτηση του αθλήματος που θα τον ευχαριστούσε- η κόρη μου ποτέ… από την ηλικία των 5 ετών ασκείται στο iai).

Εκείνο που έπρεπε να κάνω ήταν να κρατήσω μία σταθερή στάση ζωής δίνοντας τους όλα εκείνα τα μηνύματα που δεν επιτρέπεται να πεις αλλά επιβάλλεται να δείξεις στη νεότερη γενιά. Έτσι λοιπόν όλα αυτά τα χρόνια «έδινα» εξετάσεις στα μάτια τους για τη δική μου στάση ζωής και συμπεριφοράς, για το προσωπικό μου παράδειγμα (όπως ανέφερα και πιο πριν), και τις αρχές που υπηρέτησα και υπηρετώ.

Έτσι έπλασαν οι ίδιοι τους μία εικόνα για τις ΠΤ όπως ακριβώς θα ήθελα αλλά δεν θα επέτρεπα στον εαυτό μου να την επιβάλει (ακόμα και στα ίδια μου τα παιδιά).

Ήταν οι πιο παράξενες και δύσκολες εξετάσεις που έδωσα ποτέ αλλά άξιζε ο κόπος.

Το αποτέλεσμα δεν άργησε να φανεί.

Και οι δυο τους επέλεξαν να αφοσιωθούν ψυχικά και σωματικά στις παραδοσιακές ΠΤ (koryu bugei) παράλληλα με τις άλλες υποχρεώσεις τους (φοιτητικές/σχολικές/κλπ) και εμβαθύνουν ήδη στη γνώση σε μία προσπάθεια απόλυτα αποδεκτή και αναμενόμενη αυτή που θέλει την «επόμενη γενιά» να ξεπεράσει την «προηγούμενη».

Με αφορμή αυτή την ερώτηση θα ήθελα εδώ να σημειώσω ότι παρόμοια διαδικασία ακολουθώ και με τα άλλα παιδιά που εκπαιδεύω.

Η ευθύνη είναι μεγάλη έναντι των γονέων που με τιμούν φέρνοντας το δικό τους παιδί σε μένα για να γίνει (μεταφορικά) το δικό μου παιδί για όση ώρα διαρκεί η εκπαίδευση.

Αυτό είναι ακόμα πιο δύσκολο διότι τα παιδιά αυτά είναι στα «χέρια μου» για 3-4 φορές την εβδομάδα και πρέπει σε αυτό το μικρό διάστημα να προλάβω να περάσω ξανά όλα τα μηνύματα τα οποία θα ωριμάσουν σιγά-σιγά και θα αποφέρουν καρπούς αρκετά αργότερα.

Επίπονη διαδικασία και με τεράστια ευθύνη.

Με τους ενήλικες όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η «επέμβαση» σε αυτούς ακολουθεί μία εντελώς διαφορετική γραμμή η οποία έχει ως κεντρική ιδέα να τους επιτρέψει να δουν από εκείνη την οπτική γωνία που δεν θα μπορούσαν υπό κανονικές συνθήκες.

Το δύσκολο με τους ενήλικες μαθητές είναι ότι ο καθένας τους έχει ήδη διαμορφώσει τον δικό του χαρακτήρα τον οποίο καλείται να προσαρμόσει στις αρχές της «σχολής» και του «συνόλου» που ζει και κινείται μέσα σε αυτό.

Και στις δύο περιπτώσεις (ενήλικες/ανήλικοι) δεν αποδέχονται όλοι την προσέγγιση που ακολουθείται στην κάθε «σχολή». Έτσι άλλοι έρχονται, άλλοι παραμένουν άλλοι φεύγουν και ο κύκλος συνεχίζεται.

Το λυπηρό είναι όταν βλέπεις εκπαιδευόμενους οι οποίοι δεν μπορούν να προσαρμοστούν στην «σχολή» και στις αρχές και δίχως την παραμικρή διάθεση να προσπαθήσουν να «παλέψουν» με τον εαυτό τους για την δική τους καλλιέργεια και βελτίωση αποχωρούν για να καταλήξουν σε κάποια άλλη «σχολή» όπου και εκεί θα διαπιστώσουν το ίδιο πρόβλημα για να αποχωρήσουν ξανά, και ξανά, κοκ.

Και έτσι κυκλοφορούν από «σχολή» σε «σχολή» έως να βρουν εκείνη που θα αποδεχθεί τον χαρακτήρα τους χωρίς να τους ζητηθεί η παραμικρή θυσία.

«Μας επιλέγουν και έρχονται κοντά μας όλοι όσοι θέλουν, μένουν μαζί μας μόνο όσοι μπορούν…».

10656348 10205741668132834 468184122 n5. Τι έχετε να μας πείτε για την τεράστια επιτυχία, της κατάρριψης των ρεκόρ Guinness για τέσσερις φορές;

Δεν θα σταθώ τόσο στην επίτευξη των ρεκόρ αυτή καθεαυτή, αλλά σε αυτό που προηγήθηκε και σε αυτό που ακολουθεί.

Ήταν μία έντονη διαδικασία και μία ιδιαίτερη δοκιμασία που δοκίμασε τα σωματικά και ψυχικά όρια.

Η προετοιμασία ήταν απαιτητική, επίπονη, διαρκής αλλά ένα είναι βέβαιο ότι άφησε θετικά αποτελέσματα (πάντα σε μία προετοιμασία όσο μικρή και αν είναι αυτή αποκομίζεις χρήσιμες εμπειρίες). Η φάση της προετοιμασίας από την πλευρά των σωματικών και τεχνικών ωφελειών ήταν σίγουρα θετική καθότι άνοιξε «παράθυρα» δυνατοτήτων που ίσως δεν ήταν εμφανή.

Οι αγωνίες, το άγχος, η λύπη για τις λανθασμένες προσπάθειες και η χαρά για τις πετυχημένες ήταν όλα αυτά που έμειναν χαραγμένα βαθιά στην καρδιά όλων όσων έζησαν τις στιγμές (και δεν αναφέρομαι μόνο στους εκπαιδευόμενους/αθλητές αλλά σε όλους τους φίλους μας οι οποίοι στάθηκαν δίπλα μας κάθε στιγμή).

Τι ακολουθεί όμως;

Ακολουθεί το ευρύτερο μήνυμα ότι οι στόχοι και τα όρια είναι εκεί έτοιμα να τα ξεπεράσεις, να τα καταρρίψεις, να τα κάνεις δικά σου.

Το μόνο που έχει σημασία είναι η πραγματική θέληση.

«ό,τι θελήσεις και προσπαθήσεις με τη δύναμη της ψυχής σου θα το καταφέρεις…».

6. Τι περιμένουμε να δούμε από τον Scott Adkins στις αρχές του Ιούλη και ποιο ήταν το μυστικό της συμφωνίας;

Κατ΄ αρχήν να πω με την ευκαιρία της ερώτησης ότι η επίσκεψη του Scott Adkins γίνεται παράλληλα με τις δράσεις του τακτικού συνεδρίου/σεμιναρίου του Συνδέσμου το οποίο διεξάγεται από το 2003 κάθε καλοκαίρι στην όμορφη Αλεξανδρούπολη.

Στην διοργάνωση αυτή (η οποία αποτελεί και την σημαντικότερη δράση του Συνδέσμου κάθε χρόνο) ως εκπρόσωποι της Ανώτατης Αρχής Πολεμικών Τεχνών Ιαπωνίας (Dai Nippon Butoku Kai– DNBK) αποτίνουμε φόρο τιμής στις Ιαπωνικές παραδοσιακές ΠΤ.

Λαμβάνουν χώρα εκπαιδεύσεις σε όλα τα συστήματα BUDO/BUJUTSU που έχει η DNBK στους κόλπους της, πραγματοποιούνται επιδείξεις ενώ να μην παραλείψω να πω ότι διεξάγεται και το πρωτάθλημα αγωνιστικού nunchaku το οποίο πρώτος ο Σύνδεσμος ξεκίνησε στον Ελλαδικό χώρο πριν από 4 χρόνια και έκτοτε διεξάγεται ανελλιπώς κάθε καλοκαίρι.

Πολλοί διακεκριμένοι Δάσκαλοι/ εξέχουσες προσωπικότητες των ΠΤ από τον Ελλαδικό χώρο (και όχι μόνο), μέλη του Ελληνικού Κλάδου της Dai Nippon Butoku Kai τιμούν με την παρουσία τους τις δραστηριότητες αυτές οι οποίες επεκτείνονται σε πολλαπλά επίπεδα (πολιτιστικά, ενημερωτικά, εθιμοτυπικά, κα) έχοντας ως κοινό παρονομαστή το BUDO/ BUJUTSU/ BUGEI.

Συνεπεία όλου αυτού είναι οι δράσεις του συνεδρίου/σεμιναρίου να τελούν υπό την αιγίδα τόσο της Dai Nippon Butoku Kai αλλά και της Πρεσβείας της Ιαπωνίας στην Ελλάδα.

Παράλληλα λοιπόν με όλα αυτά αποφασίστηκε να διεξάγεται και μία άλλη ξεχωριστή δραστηριότητα με την πρόσκληση προσώπων του χώρου των πολεμικών τεχνών και μαχητικών αθλημάτων με παγκόσμια ακτινοβολία με σκοπό την ενεργοποίηση των νέων (κυρίως) ώστε να στραφούν προς την άθληση (είτε αυτή θα είναι προς τις ΠΤ είτε και προς άλλα αθλήματα).

Φαντάζομαι δεν θα διαφωνήσετε μαζί μου εάν πω ότι σε πολλές περιπτώσεις τέτοια προβεβλημένα πρόσωπα αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης προς νέους ώστε να στραφούν στην άθληση (εξάλλου πολλοί εξ αυτών το παραδέχονται δημοσίως τιμώντας παράλληλα τα πρόσωπα εκείνα που τους ενέπνευσαν).

Για τον Σύνδεσμο δεν έχει σημασία από ποια συγκεκριμένη ΠΤ ή μαχητικό άθλημα θα προέρχεται ο «ειδικός καλεσμένος» μας.

Εξάλλου οι ΠΤ ενώνουν και δεν χωρίζουν κανέναν.

Από όπου και αν προέρχεται από τη στιγμή που θα εμπνέει τους νέους και θα αποτελεί «μοντέλο» μίμησης τότε θα πρέπει να του αναγνωρίζεται η προσφορά του.

Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της ξεχωριστής δράσης (η οποία αν και διεξάγεται παράλληλα με το tai–kai εντούτοις δεν εισέρχεται στους κόλπους του) φετινός πρώτος καλεσμένος θα είναι ο Scott Adkins.

Ο Scott Adkins είναι αναμφίβολα ένας από τους πιο προβεβλημένους ηθοποιούς της τελευταίας γενιάς στις ταινίες δράσεις/πολεμικών τεχνών ενώ οι δυνατότητες του είναι αξιοσημείωτες.

Η δυναμική που έχει το πρόσωπο του στους νέους είναι κάτι το μοναδικό.

Ο ίδιος είναι ένας αφάνταστα ευγενικός και ταπεινός άνθρωπος με σεβασμό στον συνομιλητή του και με έντονα τα στοιχεία του πραγματικού ακόλουθου BUDO (εξάλλου υπήρξε αθλητής πολεμικών τεχνών πριν διακριθεί στον κινηματογράφο οπότε τα σωστά «θεμέλια» υπήρχαν μέσα του).

Η διδασκαλία του (η οποία θα πραγματοποιηθεί το απόγευμα της 26ης Ιουνίου) θα περιλαμβάνει στοιχεία από την ιδιαίτερη κινησιολογία του αλλά και γενικά στοιχεία σωματικής συμπλοκής και θα απευθύνεται προς κάθε ηλικία και σε ανθρώπους με ή χωρίς εμπειρία στις ΠΤ.

Εκτιμώ ότι η παρουσία και η διδασκαλία του Scott Adkins θα είναι μοναδική εμπειρία σε όλους όσους θα συμμετέχουν.

Είμαι βέβαιος ότι και ο ίδιος θα κρατήσει τις καλύτερες εντυπώσεις από τους Έλληνες «φίλους» του οι οποίοι του επιφυλάσσουν εγκάρδια φιλοξενία που μόνο ένας Έλληνας ξέρει να προσφέρει.

Θα ήθελα να σημειώσω ότι ο Σύνδεσμος σε συνεργασία με την RP Associates (UK) έχει προβεί σε έναν μακροπρόθεσμο σχεδιασμό σύμφωνα με τον οποίο κάθε χρόνο στα πλαίσια της κεντρικής μεγάλης καλοκαιρινής διοργάνωσης θα προσκαλεί προβεβλημένο πρόσωπο του παγκόσμιου κινηματογράφου (από τον χώρο των ΠΤ).

Ο Scott Adkins είναι μόνο η αρχή….

Έχουμε ήδη μιλήσει με αρκετούς και το μόνο που έχω να πω είναι «μείνετε συντονισμένοι, έρχονται και άλλα».

http://hekoba.net/

 

Μιχάλης Ιωαννίδης

Περισσότερα Στοιχεία



Δείτε Επίσης
« Αναστασία Ποντίκα -